Wielki Czwartek

W Wielkim Tygodniu Bóg czyni wszystko nowe, mówiąc słowami Apokalipsy: “Oto wszystko czynię nowe”. Człowiek i całe stworzenie staje się nowe w Chrystusie.  Przypominają nam o tym stające przy ołtarzu nowe oleje święte konsekrowane podczas Mszy Krzyżma. Przypominają o tym kapłani, którzy na pamiątkę ustanowienia sakramentu kapłaństwa na nowo złożyli swoje ślubowania podczas mszy krzyżma.

Chrystus w czwartek wieczorem dał to, co spełnił w piątek po południu: Ciało wydane i Krew przelaną. Skoro mógł dać siebie ukrzyżowanego dzień przed ukrzyżowaniem, to tak samo może nam dzisiaj, dwa tysiące lat później dawać siebie ukrzyżowanego i zmartwychwstałego.

Wielka Sobota, nowo poświęcony ogień i płonący Paschał wprowadzany do kościoła przypomną nam o nowym życiu przez Chrystusa i w Chrystusie. Oto bogactwo Wielkiego Tygodnia. Bóg czyni wszystko nowe, zostawiając nam dwa sakramenty, które moją nam pomagać w naszej odnowie.

Kapłaństwo, w którym przez posługę wybranego człowieka, zostaje z nami jako nauczyciel, przewodnik, pasterz, ojciec – bez narzucania swojej przytłaczającej boskości.

I Eucharystię, w której jest prawdziwie obecny. I choć ukryty pod postacią prostego, przyjaznego chleba, aby nas nie przerażać, daje nam swoje życie. Świadczy o tym św. Augustyn, który miał usłyszeć od Pana: “Jam pokarm dorosłych, dorośnij, a będziesz Mnie pożywał i nie wchłoniesz Mnie w siebie, ale ty się we Mnie przemienisz”. 

W Wielki Czwartek Jezus w sakramencie miłości zostawił Kościołowi czyli nam wszystkim testament miłości: swoje „nowe przykazanie”.

Podczas Ostatniej Wieczerzy Jezus zdumiał Apostołów gdy nagle zobaczyli Mistrza klękającego przed nimi w postawie sługi, jak „nalewa wody do miednicy i zaczyna umywać uczniom nogi”. Scena kończy się upomnieniem: „Jeżeli Ja, Pan i Nauczyciel, umyłem wam nogi, to i wyście powinni sobie nawzajem umywać nogi”.

Nie chodzi tyle o naśladowanie zewnętrznego czynu, ile raczej o postawę szczerej pokory we wzajemnych stosunkach; uczniowie mają zachowywać się jak słudzy jedni drugich i za takich się uważać.

Tylko taka pokora uczyni możliwym spełnienie przykazania, jakie Jezus ma dać: „Przykazanie nowe daję wam, abyście się wzajemnie miłowali tak, jak Ja was umiłowałem”. Umywanie nóg, ustanowienie Eucharystii, śmierć na krzyżu pokazują, jak i do jakiego stopnia trzeba kochać braci, by spełnić przykazanie Pana.

Oto wszystko czynię nowe… – mówi Bóg. Odnowieni Sakramentem spowiedzi i umocnienie Eucharystią przeżyjmy te Święte Trzy Dni z pragnieniem przemiany i odnowy naszego życia.