Na Wielki Post – rozważanie

File56 Posypmy głowy popiołem – Uderzmy przed Panem czołem.
Zapustne śmiechy na stronę – Cierniową wijmy koronę.
Posypmy głowy popiołem – Grzmi niebo głosem surowym.
„Pokutę czyńcie za grzechy – Na stronę teraz uciechy".  

Posypmy głowy popiołem – Z Chrystusem nieśmy krzyż społem.
Abyśmy z nim zmartwychwstali – i hymn Mu chwały śpiewali.

Powyższe słowa to fragment pieśni wielkopostnej, którą śpiewa się bardzo rzadko. A szkoda, gdyż ona oddaje sens owego świętego postu, trwającego czterdzieści dni, który dzisiaj, w Środę Popielcową, rozpoczynamy.

Posypmy głowy popiołem – Z Chrystusem nieśmy krzyż społem – Abyśmy z nim zmartwychwstali.

Post nie to jest tylko okazja, aby zgubić na wadze lub zaoszczędzić na abstynencji od wódki. Post to okres czasu, kiedy wierni, jako wspólnota mistycznego Ciała Chrystusa, wspólnie razem, w większym niż zawsze wysiłku, dążą do pełnego zjednoczenia z Chrystusem.

Post występuje we wszystkich kulturach i religiach, także i w chrześcijaństwie i judaizmie. W Starym Testamencie, w Księdze Judyty, powstałej długo przed narodzeniem Chrystusa, czytamy (4,9-13): „I błagali wszyscy mężowie izraelscy Boga z wielką wytrwałością, i korzyli się z wielką żarliwością. Oni sami, ich żony i dzieci, jako też bydło, i każdy przybysz, najemnik i niewolnik kupiony nałożyli wory na biodra. I wszyscy mężczyźni izraelscy, kobiety i dzieci, mieszkający w Jerozolimie, upadli na twarz przed świątynią, posypali głowy swoje popiołem i odziani w wory wyciągali ręce przed Panem. Także ołtarz opasali worem i wspólnie gorąco wołali do Boga Izraela, aby nie wydawał ich dzieci na porwanie, ich żon na łup, miast ich dziedzictwa na zniszczenie, świątyni na zbezczeszczenie i zniewagę, i szyderstwo dla pogan. A Pan wysłuchał ich wołania i wejrzał na ich udrękę. Lud pościł przez wiele dni w całej Judei i w Jerozolimie przed świątynią Pana Wszechmogącego”.

Ten fragment Pisma Św. uwypukla ów wspólnotowy wysiłek podejmowany dla chwały Boga. Wszyscy wierni obowiązani są czynić pokutę. Dla wyrażenia tej pokutnej formy pobożności chrześcijańskiej Kościół ustanowił dni i okresy pokuty. W tym czasie chrześcijanin powinien szczególnie praktykować czyny pokutne służące nawróceniu serca. A są nimi np.: modlitwa, umartwienie przez wierniejsze pełnienie obowiązków, uczynki pobożności i miłości, jałmużna na biednych i na dom Boży, czy w końcu wstrzemięźliwość od pokarmów mięsnych.

Celem wszystkich wysiłków chrześcijanina jest duchowe oczyszczenie, które sięga do samej istoty ludzkiej osoby i pozwala przywrócić jej pierwotną przejrzystość. Innymi słowy – to wszystko ma nas prowadzić do zerwania z grzechem.

Przykładowo, powstrzymywanie się od zabaw pomaga w opanowaniu instynktów i sprzyja wolności serca, skoncentrowaniu się na innych sprawach, czyż nie jest tak?.

Wielkopostne praktyki religijne zwrócone są ku Bogu i ku ludziom – modlitwę, rozważanie Słowa Bożego, zwłaszcza Męki Pańskiej, różne umartwienia i sakramentalną pokutę. Otwarcie się na bliźnich w czynnej miłości, odmówienie sobie niekoniecznych rzeczy pozwala wesprzeć potrzebujących, uwrażliwić na drugiego człowieka i jego potrzeby.

Matka Boża w swoich objawieniach publicznych i prywatnych powtarza szczególnie mocno: Nawróćcie się! Odjedźcie od tego co grzeszne, złe, płytkie, bez wartości i sensu.

Rekolekcje, częstsza modlitwa, większe panowanie nad sobą, odmówienie sobie czegoś w duchu pokuty, a zwłaszcza gruntowniejsza refleksja nad własnym sumieniem i szczera spowiedź, nawracająca nas na drogę Chrystusowej doskonałości – oto program na Wielki Post dla każdego z nas wierzących w społeczności Chrystusowego Kościoła.