Prelekcja pani Anny Krogulskiej

Zapraszamy na spotkanie z panią dr. Anną Krogulską, znaną nam z prezentacji o Całunie Turyńskim. Pani Anna przedstawi temat Chrystusa Króla w oparciu o Encyklikę Piusa XI z dnia 11 grudnia 1925 „Quas Primas”, ustanawiającą Święto Chrystusa Króla. W encyklice tej papież odnosi się do teologicznej koncepcji Chrystusa Króla, podkreślając, że jego panowanie obejmuje cały rodzaj ludzki. Pani Anna poruszy także sprawę objawień Służebnicy Bożej Rozalii Celak. Spotkanie odbędzie się w parafii Św. Stanisława Kostki,

Greenpoint, NY, w czwartek 6 października po mszy świętej o godz. 19.00.

 

Streszczenie wykładu Pani Anny Krogulskiej nadesłana po spotkaniu:

Encyklika “Quas Primas” papieża Piusa XI wyjaśnia w sposób dokładny i bardzo dostępny na czym polega Królestwo Chrystusa i Jego królowanie na Ziemi. “Już od dawna weszło w powszechny zwyczaj, iż w przenośnym tego słowa znaczeniu nazywano Chrystusa Królem, a to z powodu najwyższego stopnia dostojeństwa, przez które przewodzi wszystkiemu i wszystkie stworzenia przewyższa. Mówimy przeto, iż Chrystus króluje w umysłach ludzi nie tak dlatego, że posiada głęboki umysł i ogromną wiedzę, ile raczej dlatego, że On sam jest Prawdą, a ludzie powinni zaczerpnąć prawdy od Niego i przyjąć ją posłusznie: mówi się, że króluje również w woli ludzi, nie tyle dlatego, iż nieskazitelna Jego wola ludzka zupełnie stosuje się do Najświętszej Woli Bożej i jej słucha, lecz, że On naszą wolną wolę nakłania i natchnieniem swoim sobie ją podbija, abyśmy się zapalili do najszlachetniejszych czynów. Wreszcie Chrystus Pan jest Królem serc z powodu swojej, przewyższającej naukę miłości), z powodu łagodności i słodyczy, którą dusze przyciąga do siebie; nie było bowiem i nie będzie nikogo, kto przez wszystkich byłby tak umiłowany, jak Chrystus Jezus. Lecz, jeżeli głębiej wnikniemy w rzecz samą, przekonamy się, że imię i władza króla we właściwym tego słowa znaczeniu należy się Chrystusowi – Człowiekowi; albowiem tylko o Chrystusie – Człowieku można powiedzieć, że otrzymał od Ojca władzę i cześć i królestwo), gdyż jako Słowo jedną i tę samą z Ojcem posiadający istotę, musi mieć wszystko z tymże Ojcem wspólne, a więc także najwyższe i nieograniczone panowanie nad całym stworzeniem.”1

Fundament na którym spoczywa władza i godność Królewska Pana Jezusa wynika z istoty swej i natury. Władza opiera sie na zjednoczeniu hipostatycznym. Jezus Chrystus ma naturę Boska i Naturę ludzka. Jezus Chrystus panuje nad nami nie tylko prawem natury swojej, ale także prawem, które nabył sobie przez odkupienie nasze. Stąd wynika trojaka władza: – Pan Jezus jest prawodawca, posiada władze sadownicza i wykonawcza. “Błądziłby zresztą bardzo, kto odmawiałby Chrystusowi, jako Człowiekowi, władzy nad jakimikolwiek sprawami doczesnymi, gdyż Chrystus otrzymał od Ojca nieograniczone prawo nad wszystkim, co stworzone, tak, iż wszystko poddane jest Jego woli.{…} I wszystko jedno, czy jednostki, czy rodziny, czy państwa, gdyż ludzie w społeczeństwa zjednoczeni nie mniej podlegają władzy Chrystusa jak jednostki.”2

“Niech więc nie odmawiają władcy państw publicznej czci i posłuszeństwa królującemu Chrystusowi, lecz niech ten obowiązek spełnią sami i wraz z ludem swoim, jeżeli pragną powagę swą nienaruszoną utrzymać, i przyczynić się do pomnożenia szczęścia swej ojczyzny.”3

Jeżeli narody uznają nad sobą władzę królewską Jezusa Chrystusa spłyną na społeczeństwo niezwykle dobrodziejstwa, należyta wolność, porządek, uspokojenie, zgoda, pokój. Aby tak sie stało ”trzeba rozszerzać wśród ludu jak najbardziej znajomość o królewskiej godności Zbawiciela naszego”.

Katolicy poprzez swoja prace i działalność powinni przyśpieszyć Królowanie Jezusa Chrystusa w społeczeństwach i narodach. “Byłoby – oczywiście – rzeczą katolików, aby ten powrót swoją pracą i działalnością przygotowali i przyspieszyli; jednakowoż wielu z nich nie zajmuje w tzw. życiu społecznym tego stanowiska ani niema takiego znaczenia, jakie mieć powinni ci, którzy niosą pochodnię prawdy. To niekorzystne położenie należy może przypisać opieszałości i bojaźliwości dobrych, którzy nie chcą się sprzeciwiać lub zbyt łagodnie się opierają, wskutek czego przeciwnicy Kościoła z większym zuchwalstwem i hardością występują. Lecz, jeżeliby wszyscy wierni zrozumieli, że pod sztandarem Chrystusa – Króla dzielnie i zawsze walczyć powinni, wówczas z apostolskim zapałem usilnie starać się będą, aby dusze zbłąkane i nieoświecone pojednać z Panem i staną na straży, by prawa Boże nienaruszone zostały.”4

Oddawanie czci Jezusowi Chrystusowi – Królowi nie tylko dotyczy osób prywatnych, “ale i władcy i rządy mają obowiązek publicznie czcić Chrystusa i Jego słuchać: przypomni im bowiem sąd ostateczny, w którym ten Chrystus, co Go nie tylko z państwa wyrzucono, lecz przez wzgardę zapomniano i zapoznano, bardzo surowo pomści te zniewagi, ponieważ godność Jego królewska tego się domaga, aby wszystkie stosunki w państwie układały się na podstawie przykazań Bożych i zasad chrześcijańskich tak w wydawaniu praw i w wymiarze sprawiedliwości, jak i w wychowaniu i wykształceniu młodzieży w zdrowej nauce i czystości obyczajów.”5

Naród Polski szczególnie jest zobowiązany do realizacji tej nauki Kościoła, gdyż wezwanie do Intronizacji Jezusa na Króla przekazane zostało Polce- Rozalii Celak. Kilka lat po ogłoszeniu encykliki ”Quas primas” jakby potwierdzenie zamysłu Piusa XI, Rozalia Celakówna dostaje wyraźny przekaz od Pana Jezusa, iż ratunkiem dla naszego narodu jest przyjecie Go, ogłoszenie i uznanie jako Króla Narodu Polskiego, co przyniesie nam ogromne korzyści i da przykład innym narodom. “Polska nie zginie, o ile przyjmie Chrystusa za Króla w całkowitym tego słowa znaczeniu, jeżeli się podporządkuje pod prawo Boże, pod przewodem Jego miłości, inaczej, moje dziecko, nie ostoi się.”(…) “Gdy Pan Jezus będzie Królem i Panem naszego narodu, wówczas my staniemy sie bardzo silni, bo wszyscy będą starali wypełniać Wole Pana Jezusa, nawet innowiercy będą prosić o przyjecie na łono Kościoła Katolickiego.”

Przypisy:

1. Pius PP XI, Encyklika “Quas Primas”, 1925

2. Tamże, s.2

3. Tamże, s.2

4. Tamże, s.3

5. Tamże, s.4

6. Ewa Wieczorek,“Służebnica Boża Rozalia Celakówna. Życie i misja.”, wyd. Ustroń 2006, s.97

7. Tamże, s.101